Eventjes geduld nog want het busje komt zo. Ooit was dit een stukje uit de tekst die door half Nederland werd gezongen. En mogelijk weer een lokale hit gaat worden bij een groot deel van Spijkenisse.
Met de omschakeling van Niemantsverdriet naar RMC komt er een einde aan de vele oranje busjes die door deze stad dagelijks rijden.
Dankzij een schimmig spel die aanbesteding heet is nu het einde van een tijdperk in zicht. Moeten we er blij mee zijn?
Gisteren was ik boodschappen doen. Bij supermarkt Bas. Ik laadde de boodschappen in de auto. Gedurende die paar minuten dat ik bezig was passeerden drie oranje busjes. En er viel mij iets op aan die busjes. Ze waren namelijk menselijk. Stickers op de ramen die geplakt zijn door de gebruikers.
Je kon zien dat “de klant” en “het bedrijf” liefde voor elkaar hebben. Want welk bedrijf staat het toe dat “de klant” zich zo huis houdt in haar vervoersmiddelen. Die liefde voor elkaar is één aspect die zeker zal verdwijnen. Of in ieder geval niet snel terug komt. De busjes van de RMC die ik in Rotterdam tot nu toe gezien heb, die zijn namelijk totaal “clean”.
Nu is de gehele aanbesteding een schimmig spel. Opvraag bij de gemeente leerde dat in de vaststelling van de kwaliteit Niemantsverdriet op de tweede plaats was terecht gekomen. RMC stond op nummer één. Maar hoe werkt zo’n kwaliteitsvaststelling?
Het is wie op papier de sterkste tijger is. Heb je als bedrijf een aantal knappe koppen die precies weet te beschrijven wat de politiek wil horen dan heb je al een streepje voor.
Waarom denk je anders dat de vroegere interieurverzorgsters tegenwoordig op papier allerlei vage beschrijvingen toegewezen krijgen als facility-manager? Zelfs bij Mc Donalds hebben ze hamburger-managers. Niet dat het wat inhoud, nee het staat gewoon verdomd beter op papier. Want bijna iedere beleidsmaker geilt erop dat een opdrachtnemer veel managers in dienst.
En hoe wordt die kwaliteit nog meer vast gesteld? Is er echt onderzoek gedaan naar de mooie woorden die er op papier staan? Ligt er een gedegen onderzoek achter? Of werd er geschermd met WC-eend onderzoeken waarin resultaten die amper te toetsen zijn?
En het schimmige aanbestedingsspel gaat verder. Op mijn mail naar de gemeente om over het financiële deel inzage te verkrijgen is tot nu toe nog negatief gereageerd. Er zou dan bedrijfsgevoelige informatie naar buiten komen. Volgens mij is de grootste bedrijfsgevoelige informatie al uitgelekt. Er gaat namelijk een mooi bedrijf uit deze stad “naar de klote”. Hoe “bedrijfsgevoelig” kan deze informatie zijn?
Zelf neem ik vooralsnog geen genoegen met dit antwoord vanuit de gemeente. Zelfs raadsleden hebben niet de geheime informatie ontvangen, hoezo een schimmig proces?Uitzoeken dus wat mijn rechten zijn om die informatie boven tafel te krijgen. Of dat voor Niemantsverdriet nog wat veranderd? Vrees van niet, maar wij als burgers hebben wettelijk gezien recht op een transparante overheid.
Wat mij nog het meest verbaasde, de steek in de rug die het bedrijf in de rug kreeg middels het persbericht van de gemeente Spijkenisse. “Niemantsverdriet uit Spijkenisse heeft sinds 1996 het collectief vervoer in Spijkenisse uitgevoerd. De gemeente is altijd erg tevreden geweest over het bedrijf.” En even daarvoor: “De gemeente heeft in de aanbestedingsdocumenten hoge kwaliteitseisen gesteld aan de inschrijvers, onder andere met betrekking tot de aanrijtijden. In eerste instantie zijn alle inschrijvingen bekeken op kwaliteit, waarna een beoordeling op prijs heeft plaatsgevonden.” Wat maakt dat je als gemeente zo tevreden bent een “onbekend” bedrijf toch beter beoordeeld? Blijkbaar was men toch niet zo tevreden?!?!
Wat maakte dan dat een Rotterdams bedrijf beter aan die kwaliteitseisen voldeed. Zijn ze sneller over de Spijkenisserbrug of over het Hartelkanaal dan u en ik? Openen zij een lokale vestiging? Zorgen zij voor chauffeurs die de weg in Spijkenisse nog beter kennen dan de huidige medewerkers? Of hebben zij TomToms met speciale kaarten waardoor zij een geheim wapen hebben?
Volgens de cao zal RMC verplicht zijn om 75% van het personeel dat nu haar functie verliest moeten overnemen. 60 van de 80 mensen behoudt dus een baan. Maar of het plezier in het werk zo blijft? Of het menselijke karakter van het bedrijf Niemantsverdriet ook te zien zal zijn bij RMC?
Ik wacht met spanning af. Maar of ons gemeente bestuur een traan zal laten om het verlies van een lokale ondernemer? Op de Raadhuislaan lijkt NiemanT verdriet te hebben. Want daar gaat het uiteindelijk om de knikkers.
Mario Guagliardo
