Ik vraag me weleens af of het in de genen zit. Alsof het de evolutie is die dit bepaalt. Het is vergelijkbaar met mannen die voor een verkeerslicht hun neus zitten uit te baggeren.
Ik heb het over het bewaren van kassabonnetjes door vrouwen. Uitzonderingen zullen er vast zijn, maar in mijn ogen hebben alle vrouwen de dwangmatige behoefte om kassabonnetjes in hun portemonnee te bewaren.
Niet één of twee. Ook geen tien. Nee, vrouwen lijken hun portemonnee dusdanig op de proef te willen stellen door zo veel mogelijk bonnetjes op zo efficiënt mogelijke wijze in hun portemonnee te stoppen. En ik vraag me af of ze er iets aan kunnen doen. Het wordt bepaald door één van de chromosomen. Beter bekend als de Mastercard chromosoom. Ik ben ook bang dat ze onderling wedstrijdjes houden.”Hoeveel bonnen heb jij erin weten te krijgen?” Je vraagt je soms werkelijk af hoe en waarom ze het doen, want als je een keer een bonnetje nodig hebt dan is ie niet te vinden. Sterker, dan is dat altijd een bon die man heeft opgeborgen. Dus dat is efficiënt.
Onlangs ging mijn eigen vrouw haar bonnenverzameling ruimen. Het leek alsof ik naar een show van Hans Klok zat te kijken. Nadat bonnetje 73 uit het vakje van kleingeld kwam, moest ik toch van respect een klein applausje laten klinken. Ik vermoedde na bon 84 dat het echt een truc was. Ik vermoedde een illusie of een soort Hans Kazan portemonnee.
Op een later ogenblik heb ik de portemonnee nog eens aan een grondig onderzoek onderworpen, maar ik kon niets bijzonders vinden. Het moet een gave zijn. In praktische zin zou een glazenwassersportemonnee aan een zware ketting praktischer zijn, maar dat is niet zo elegant.
Het begrip een goed gevulde portemonnee komt op deze wijze ook wel in een vreemd daglicht te staan. Vanuit een wat ongeëmancipeerde invalshoek zou je kunnen veronderstellen dat de ene helft van het echtpaar druk bezig is de portemonnee te vullen met bankbiljetten en de andere helft druk bezig is de portemonnee te vullen met kassabonnetjes.
Nu besef ik mij terdege dat deze opmerking ongetwijfeld een reactie van de “Opzij lezers” zal opleveren, en uiteraard van mijn eigen vrouw, maar laten we ons eraan vasthouden dat we in elk geval bezig zijn de portemonnee zo goed mogelijk te vullen. Blijft de vraag waar deze idiote behoefte van vrouwen vandaan komt. Zou het kunnen zijn dat zij heimelijk een soort kwartet spelen? Bonnetjes van dezelfde winkel proberen te krijgen. In dat geval heb ik een gat in de markt ontdekt. Ik denk dan aan een soort voetbalplaatjesboeken voor kassabonnetjes. Een hele pagina Bijenkorfbonnetjes. Dat moet toch kicken zijn! Of is een portemonnee met bonnetjes dat voor een vrouw wat een dikke, dure auto voor een man is.
Met andere woorden is het een verlengstuk van die andere portemonnee? In dat geval moet pinnen een uitvinding van en voor de vrouw zijn. Je hebt immers minder cash op zak nodig, waardoor er meer ruimte is voor bonnetjes. En bij pinnen krijg je twee bonnetjes!
Marco
