Daar stond ie weer breed lachend op de voorpagina van Weekblad Spijkenisse. Samen met een ondernemer om bij het slaan van een eerste paal wat prullaria in een koker onder de grond te stoppen.
In de hoop dat ons nageslacht over vele jaren zou begrijpen wat “wij” in Spijkenisse allemaal hebben gedaan en waarom.
Wat moet het toch heerlijk zijn geweest voor Weekblad Spijkenisse om te zien dat er een exemplaar van het plaatselijke sufferdje mee gaat onder de grond. Net als een exemplaar van het AD en wat snuisterijen. Gelukkig wel in een doorzichtige koker. Stel je namelijk voor hoe groot de ellende zou zijn als men over 50 of 100 jaar denkt bij opgravingen te maken te hebben met een bom uit de tweede of derde wereldoorlog. Ze zouden het kreng preventief tot ontploffing brengen en het halve stadscentrum zou sneuvelen. Gert Jan zou als een echte schoolmeester uit de hemel zijn vinger omhoog priemen en bulderen dat hij dat vroeger beter deed. “Wat halve centrum plat, ik ging voor het hele centrum, amateurs!”.
Inderdaad over Gert Jan ’t Hart heb ik het. Sommige mensen denken dat ik iets heb tegen ’t Hart. Wel laat ik daar duidelijk in zijn; dat heb ik niet. Ik vind de heer ’t Hart een boeiende persoonlijkheid, die hart, uhh hard, werkt en sterk invulling geeft aan zijn overtuigingen. En dat zouden er meer mogen doen in onze stad. Door zijn profilerings- en scoringsdrang valt hij wel op.
Terug naar de koker. Het nageslacht zal bij het opgraven van de koker moeten constateren dat ’t Hart een groot staatsman is geweest. Hij heeft aan de voet gestaan van de opbouw van Spijkenisse e.o. na de sociaal-culturele oorlog in de jaren ’80. Hij heeft de stad verlost van nietszeggende gebouwen en sfeerloze centrumstraten, vol met rolluiken. ’t Hart heeft zijn plaatsje in de geschiedenisboeken gekocht. Wij horigen kunnen de suprematie van ’t Hart niet op waarde schatten.
Dat zal de toekomst ons leren. ’t Hart is de koning van Spijkenisse. ’t Hart is geen politicus. Deze omhoog geklauterde economieleraar bestuurt de stad als een ondernemer, een CEO van een grote multinational. Het moet onze burgermoeder pijn doen dat ze er niets aan kan doen, ze heeft ‘m niet in haar greep. Heel de hele stad maakt zich druk om het geld wat uitgegeven wordt. De echte ellende zit ‘m in de beloften die het Hart doet. Beloften aan derden, bedrijven, ondernemers en projectontwikkelaars.
Maar ook binnen zijn partij doet hij heel wat beloften. Het is ook een hele kunst een links bolwerk als ONS, een rechts populair imago te geven. Dat moet sommige ONS raadsleden zelfs pijn doen. Gekscherend wordt in het Stadhuis wethouder ’t Hart de wethouder van beloven en geloven genoemd. Hij belooft zich in de raad wezenloos aan na te komen afspraken. Of het nu gaat om binnen een begroting te blijven of om de raadsleden van informatie te voorzien. Hij belooft en denkt vervolgens: “toedeledokie”.
En de oppositie en zelfs coalitiepartijen, we kennen immers dualisme, hebben niet de het lef hem eens goed bij zijn ballen te grijpen. En het gaat maar door en wordt steeds erger. Zo beloofde ’t Hart bij een aantal bouwprojecten binnen budget te blijven. Aan de andere kant beloofde hij betrokken partners maximale kosten. Om de zaak te redden, werd de BTW voor een te laag bedrag afgekocht en de baten ingeboekt op de bouwkosten. En de boel is gered, maar daar moet de gemeente de komende jaren wel voor bloeden.
’t Hart beloofde verhuurders een tegemoetkoming in de huurkosten als winkelruimten leeg zouden blijven. Gevolg is dat verhuurders de huurprijs kunstmatig hoog houden voor de winkeliers. Als de winkelruimte namelijk niet verhuurd zal worden springt de gemeente toch wel bij. Gevolg is dat het water bij sommige winkeliers langzaam tot de lippen stijgt, daar de huurprijs niet op te brengen is. Ongetwijfeld zullen we binnenkort weer tegen een hoop lege winkelruimten aan gaan kijken.
Een andere belofte van ’t Hart: Na de de zeer forse financiële tegemoetkoming richting de eigenaar van Yland werd ook zijn vergunning beëindigd. ’t Hart beloofde de ondernemer in de toekomst met zekerheid een nieuwe locatie. Dus dik 4 miljoen mee en vervolgens wel een nieuwe locatie. Echter nu de eigenaar nog wel een nieuwe vergunning nodig heeft, ben ik benieuwd hoe ’t Hart dit gaat oplossen, als de de eigenaar niet de BIBOB toets doorstaat. En wat zou ’t Hart richting de ondernemer van het entertainmentcenter hebben beloofd? Dat hij persoonlijk Texmex de nek om zal draaien? Een locatie waar honderden jongeren tegen zeer lage kosten zich weten te vermaken met muziek.
Weer terug naar de koker. Stel je nu eens voor dat over 100 jaar de koker onder de parkeergarage van de Coöp wordt opgegraven, met alle informatie van vandaag de dag. En als wij dan door de oogharen kijken naar de toekomst. Tja dan zou ons nageslacht toch denken dat Spijkenisse een koning heeft gehad. Het zou dus zomaar kunnen dat ons nageslacht denkt dat de boekenberg een piramide was en het plaatselijk kantoor van de ING echt bewaakt werd door een sfinx. Ik denk dat het goed is om op andere plaatsen voor de zekerheid ook kokers met briefjes achter te laten. Want laten we er wel voor zorgen dat ons nageslacht alles in het juiste perspectief ziet. We willen namelijk ook niet dat Spijkenisse zijn eigen Lodewijk Pincoff had, met een vlucht naar Bergen.
Marco
